زنده زير آب ، مرده روی آب

اجساد جانوران معمولاً ابتدا زير آب فرو مي‌روند ،‌ولي با گذشت زمان و فساد و تجزيه درون آن گاز لازم براي شناور كردن جسد روي آب فراهم مي‌شود و جسد رفته رفته به سطح آب مي‌آيد.

در هنگام شنا كردن تنها زماني رو يا زير آب مي‌مانيد كه دانسته يا ندانسته مقدار هواي داخل ششهايتان را تغيير دهيد؛ اين امرنشان ميدهد كه چگالي بدن انسان زنده بسيار به آب نزديك است و در واقع اندكي بيش از آن است .

پس از مرگ جسد غرق مي‌شود و به ته آب مي‌رود، آنزيمهاو ارگانيسم داخلي فعاليت تازه خود را آغاز مي‌كنند و به تدريج بافتهاي نرم بدن را به مايعات و نمكهاو گازها تجزيه مي‌كنند . اين گازها عمدتاً: سولفيد هيدروژن، متان، دي اكسيد كربن، آمونياك و هيدروژن اند و در بدن جمع مي‌شوند و چگالي جسد را رفته رفته كم مي‌كنند تا جايي كه چگالي آن كمتر از آب شود و به روي آب بيايد